Geschiedenis.nl

Als je van Italie en geschiedenis houdt kun je natuurlijk overal in dat prachtige land terecht maar in juni 2026 was ik blij verrast door de schoonheid van de archeologische parken bij Tharros en Nora aan de westkust van Sardinie. En de bijbehorende musea in Cabras en Pula.

Vanaf de baai van Oristano in Torre Grande zie je op de noordelijke landtong (het schiereiland van Sinis) de overblijfselen van Tharros, een stad uit de Oudheid, nu omgetoverd tot een archeologisch park waar je de resten van verschillende beschavingen tussen 1000 v. Chr. en 1700 n. Chr. kunt aantreffen. Er zijn nog steeds archeologen aan het werk. "I see wonderful things" zei Howard Carter tegen Lord Carnarvon.  Dat lijkt me de belangrijkste drijfveer voor dat mooie beroep. Het idee dat je een unieke vondst doet. Een levende, warme herinnering aan een verloren tijdperk. Was ik maar archeoloog geworden. 

Bij mooi weer (bijna altijd dus) kun je voorbij Tharros doorlopen naar het puntje van de landtong, Capo San Marco, waar nog de resten van een Catalaanse uitkijktoren staan. Tussendoor kun je zwemmen in 'het schoonste water van Europa' (schrijven de reisgidsen).

Vlakbij Torre Grande ligt Cabras, een plaatsje met een fraai archeologisch museum: Civico museo archeologico Giovanni Marongiu. Hoogtepunt van dit kleine museum is een apart gebouw met daarin 'le statue dei Giganti di Mont’e Prama': de beelden van de reuzen van Mont’e Prama'. Het zijn beelden uit de Nuraghische beschaving van zo'n 2,5 meter hoog van menselijke figuren in wapenrusting. Ze dateren uit de periode van de late bronstijd (1000 v.Chr - 700 v.Chr) en qua vorm verwant aan vroege Griekse beelden (Cycladische kunst, kouroi). Adembenemend mooi.

Iets zuidelijker aan de Westkust ligt Pula, als stadje niet zo heel bijzonder. Maar er is een parel van een museum: